اصل کاند

اصل کاند

سوزاندن شمع هایی که می بینیم احتراق مواد جامد پارافین نیست، بلکه دستگاه اشتعال فتیله پنبه ای را شعله ور می کند و گرمای آزاد شده باعث ذوب شدن جامدات پارافین، بخار مجدد و تولید بخار پارافین می شود که قابل اشتعال است.

هنگامی که شمع روشن می شود، شعله ای که در ابتدا می سوزد کوچک است و به تدریج بزرگتر می شود و شعله به سه لایه (شعله بیرونی، شعله داخلی، و هسته شعله) تقسیم می شود. هسته شعله عمدتا بخار با کمترین درجه حرارت است; موم پارافین شعله داخلی به طور کامل سوخته نیست, درجه حرارت بالاتر از هسته شعله, و حاوی ذرات کربن; شعله بیرون به طور کامل با هوا تماس دارد، شعله درخشان ترین، احتراق کافی است، و دما بالاترین است. بنابراین هنگامی که یک استیک کبریت به سرعت در شعله پهن می شود و پس از حدود ۱ ثانیه بیرون کشیده می شود، بخشی از استیک کبریت که با شعله بیرون تماس می گیرد ابتدا سیاه می شود.

در لحظه ای که کاند دمیده می شود، یک ویسپ دود سفید دیده می شود. روشن کردن این wisp از دود سفید با یک مسابقه سوزان می تواند شمع reignite. بنابراین می توان ثابت کرد که دود سفید ساطع شده جامدی است که با متراکم شدن بخار پارافین بر تراکم تولید می شود. ذرات کوچک.

هنگامی که یک مشعل می سوزد، محصولات احتراق دی اکسید کربن و آب هستند. بیان شیمیایی: C25H52+O2→(ignite) CO2+H2O. پدیده سوختن در بطری اکسیژن این است که شعله نور سفید روشن ساطع می کند، گرما ساطع می کند و میست آب روی دیوار بطری وجود دارد.

آزمایش اثبات ساده:

شمع را روشن کنید، بالای شمع را با یک منقار سرد و خشک به مدت 5 دقیقه بپوشانید، سپس بیکر را به سرعت وارونه کنید، و درابید که دیواره داخلی بیکر تار می شود و قطره های آب تشکیل می شود که نشان می دهد شمع برای تولید آب می سوزد.

مقدار کمی آب آهک روشن شده را به منقار اضافه کنید و تکان بخورید و مشاهده می شود که آب آهک روشن شده ابری می شود که نشان می دهد این نور می سوزد تا دی اکسید کربن تولید شود.